Start » Co nowego » Najstarszy obrońca LKS-u — wspomnienie

Najstarszy obrońca LKS-u — wspomnienie

Wyświetlono 1 113 razy

Leon Zgrzeba urodził się w Luboniu 16 lutego 1925r., zmarł 10 marca 2020r., liczył 95 lat. Był najstarszym żyjącym zawodnikiem Lubońskiego klubu sportowego, zawsze grał na lewej obronie. Jego ojcem był Michał Zgrzeba a matką Franciszka z domu Dotka. Miał brata Feliksa, który przez wiele lat był dyrygentem chóru „Bard” oraz siostrę Pelagię. Do szkoły powszechnej uczęszczał w latach 1932-1939r, był to zabytkowy budynek SP3 przy ul. Armii Poznań.

W wywiadzie do WL (patrz październik 2015 r.) powiedział w 1939r wybuchła wojna, przez 5 lat najlepszej jego młodości Polska była gnębiona przez okupanta nie mógł się dłużej uczyć, mając 15 lat musiał pójść do pracy. Przez 3 miesiące był zatrudniony na budowie trzeciego toru kolejowego z Dębca do Lubonia, jego zadaniem było wiercenie( według szablonu) otworów w podkładach. Później dostał się do magazynów wojskowych na terenie fabryki chemicznej, wspominał, że przez lata okupacji nikt nie został przez Niemców skazany, bo licząca 130 osób ekipa była zgraną paczką.

W 1935r zaczęto budować kościół parafialny dla Lubonia. Do tego czasu mieszkańcy wsi Luboń musieli chodzić na msze św do Żabikowa (3 km), Dębca (4 km) i Wir ( 5 km). Od czasu do czasu przyjeżdzał ks. Stanisław Streich by odprawić mszę św w domu gminnym. Leon Zgrzeba był od 1935r ministrantem a 14 lutego 1936r został zarejestrowany w Stowarzyszeniu Ministrantów przy kościele św. Jana Bosko w Luboniu. W czasie okupacji hitlerowskiej kościół został zamknięty i przeznaczony na magazyn towaru sanitarnego.

Po wojnie Leon ukończył średnią szkołę zawodową o specjalności elektrycznej. W 1945r został pracownikiem zakładów fosforowych. W 1948 r. odbywał zasadniczą służbę wojskową przy ręcznych moździerzach w Zamościu. Następnie w stopniu kaprala służył w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Łodzi a później dostał przydział do Torunia gdzie był szefem Izby Chorych. Po skończonej służbie pełnił funkcję brygadzisty, elektryków na wydziale superfosfatów. W zakładach fosforowych przepracował w sumie blisko 50 lat.

W 1950r zawarł związek małżeński z Kazimierą Roszczyńską. Miał trójkę dzieci, syna Wiesława oraz córki Hannę i Marię. Doczekał się też czterech wnuków i czterech prawnuków. W 2000 r państwo Zgrzebowie obchodzili 50 rocznicę pożycia małżeńskiego.

Leon Zgrzeba wspominał, że w pierwszych latach wojny, gdy Niemcy byli jeszcze mocni militarnie i wszystko mogli kontrolować nie było mowy o uprawianiu sportu przez polską młodzież, każdy od 15 roku musiał pracować w różnych zawodach. W 1943 r. Niemcy zaczęli przegrywać na wschodzie i zaczął się powolny upadek III rzeszy. Wraz z wyjazdem kolejnych niemieckich dywizji na wschód zmniejszył się rygor i kontrola wobec polskiej społeczności.

Gdy przyszła wiadomość, że w Poznaniu powstały drużyny piłkarskie, zrodziła się wtedy myśl, żeby również w Luboniu utworzyć klub piłkarski. W 1943r z inicjatywy lubońskich chłopaków powstał klub pod nazwą Luboński Klub Sportowy, który przyjął niebiesko białe barwy. Każdy sportowiec, który chciał grać musiał wykonać dla siebie strój. Leon Zgrzeba jako osiemnastolatek został zawodnikiem jak wspominał piłkarze mieli do dyspozycji trzy miejsca: Stary Luboń nad Wartą – obecnie boisko treningowe przy ul. Rzecznej w Luboniu, Małe Kociedoły z lubońską Saharą na których rozgrywali spotkania piłkarskie. Każdy mecz organizowali w innym miejscu po to by zmylić okupanta. Wyjeżdzali również na rozgrywki do sąsiadów – Dębiec, Górczyn, Fabianowo, Żabikowo, Starołękę oraz do Mosiny. Środkiem transportu były nogi, nieraz rower a do Mosiny jechali wozem konnym. Jednak najwięcej meczów odbywało się w Luboniu, gdzie za każdym razem zawodnicy byli narażeni na niebezpieczeństwo w postaci aresztowania przez Niemców.

W 1945r w wolnej Polsce zaczęły się rozgrywki w komplecie w A klasie, gdzie byli czołową drużyną w Wielkopolsce. Niestety do naszego zespołu nie dołączyli jednak dwaj zawodnicy bramkarz Marian Wojciechowski i obrońca Janusz Mańczak, którzy zginęli w czasie wyzwalania Lubonia. Jak wspominał Leon Zgrzeba udało się jemu rozegrać wszystkie mecze w czasie okupacji i dzięki temu w 1947r jako pierwszy w klubie rozegrał 100 meczy w LKS-ie. Należy nadmienić, że w czasie służby wojskowej w 1948r w Zamościu był zawodnikiem drużyny pilki nożnej w pułku która rozgrywała mecze w różnych miejscowościach. Później został reprezentantem na spartakiadzie Wojska Polskiego w Lublinie. Posiadał liczne odznaczenia: Brązowy Krzyż Zasługi 28.04.1969r, Honorową Srebrną Odznakę Związku Chemików 10.05.1973r, Przodownika Pracy 27.05.1972r, Medal 30-lecia PRL, Odznakę Turnieju Młodych Mistrzów Techniki 03.02.1977, Srebrną Odznakę za zasługi dla Przemysłu Chemicznego 03.11.1978r, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski 01.06.1983r, Medal 40-lecia PRL 22.06.1984r, Srebrną Odznakę Poznańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej w Poznaniu w czerwcu 1993r. śp. Leon Zgrzeba w dniu 14 marca  2020 został pochowany na cmentarzu parafialnym w Żabikowie.

Rodzina zmarłego dziękuje wszystkim za udział, którzy towarzyszyli mu w ostatniej drodze gdzie dla rodziny, sąsiadów, przyjaciół pozostanie na zawsze długo w pamięci.

Władysław Szczepaniak

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *